Links rijden!

De achterbuurman vond dat het gras gemaaid moest worden en zette gisterochtend vroeg de elektrische maaier aan. Aanleiding om zo snel mogelijk te vertrekken. Na het ontbijt op de fiets gestapt en naar het centrum gereden. (Houd links, houd links!) Fietsen geparkeerd aan de Waterkant en naar Fort Zeelandia gewandeld. Eerst wat op eigen gelegenheid rondgekeken en om 10.30 meegegaan met de rondleiding. De gids hield een zeer informatief verhaal en schroomde niet de decembermoorden ter sprake te brengen. Er is ook een herinneringsplaquette op de plek waar de vijftien mannen in 1982 zijn doodgeschoten. Na het museum naar de Waterkant teruggewandeld en geluncht op een terrasje aan de rivier. Het was zonnig en warm, dus in tropentempo naar de – houten – kathedraal gewandeld, waar ik in 1961 het Heilig Vormsel kreeg. Er werd een mis opgedragen, maar we konden zonder enig probleem foto’s maken.  Wat is hij prachtig gerestaureerd. Ik had op het fonds foto’s gezien van voor de restauratie en het is nauwelijks voorstelbaar dat het goed gekomen is. Terug langs de St. Elisabethschool, waar ik het laatste kwartaal van 1961 bij juf Chin in de klas zat. ’s Middags bezoek van nicht en petekind Ingrid. We hadden elkaar 17 jaar geleden voor het laatst gezien, dus er moest veel worden gepraat.

Nicht en petekind Ingrid



Officierswoningen bij Fort Zeelandia



Erik en Astrid bij Wilhelmina

Tante Rita

Gisteren, gebracht door Johannes, de huurfietsen opgehaald. Terschellingse prijzen, maar we kregen 30 procent korting omdat we ze voor drie weken huurden. Teruggefietst naar de Faradaystraat en in de Cornelis Jongbawstraat even gaan kijken waar wij vroeger bij tante Frigga hebben gewoond. In mijn herinnering was de straat veel breder. De winkel van Kon Tai kon ik niet terugvinden. Ronald en ik dronken er voor het eerst in ons leven Sprite.  We fietsten te ver door waardoor we op plekken kwamen waar je anders niet komt. Het was een mooi avontuur. Ook kwam de zon even door waardoor het meteen bloedheet was. Om 10.30 vertrokken in de pick-up (foto volgt nog) om tante Rita op te halen voor de lunch. Door een sibi boesi (hevige regenbui) moesten we voor de deur in de auto blijven zitten tot het wat minder hard regende. Tante had al een half uur op het balkon op de uitkijk gestaan. Ze ging meteen drankjes inschenken, pasteitjes warm maken en iemand bellen van wie ze dacht dat ik die wel wilde zien. De persoon in kwestie was er niet. Tante en zus zijn de hele tijd in de weer om het ons naar de zin te maken. Prettig, maar af en toe voelen we ons net  kleine kinderen. We reden naar de Chinees voor de lunch, waar tante de bediening, het eten en mijn eetlust becommentarieerde. We zijn in Suriname! De siesta bekwam ons daarna goed.



Erik en tante Rita bij de Chinees



Tante Rita inspecteert het etiket van haar Chiller (Parbobier met diverse soorten limonade)



Vogelconcert

Gewekt door het ochtendconcert van grietjebies en andere felgekleurde vogels. Wat een herrie, maar wat zijn ze mooi.

Het is weliswaar de kleine droge tijd, maar de regen komt bij bakken uit de lucht. De zon heeft zich sinds we zijn aangekomen nog niet laten  zien. Dat heeft als voordeel dat het niet zo verschrikkelijk warm is. Gisteren met Edith in de pick-up naar de stad gegaan. Maar eerst moesten we nog in ons eigen appartement inbreken. Op onverklaarbare wijze was de toegangsdeur aan de binnenkant in het hotelslot gevallen, zo bleek achteraf. Erik heeft op aanwijzingen van Lilian drie shutterlamellen bij  de slaapkamer verwijderd en kon toen door het raam naar binnen klimmen. De eerste indrukken van Paramaribo zijn vooral dat het er zo veel drukker is dan vroeger. Veel meer auto’s, maar niet, zoals in sommige landen, veel getoeter of opgestoken middelvingers. Er wordt behoorlijk beschaafd gereden. Zodra het wat droger wordt gaan we te voet of op de fiets de stad verkennen. 

Geland

De reis was vermoeiend  en het landen op Zanderij enerverend. Het vliegtuig moest een ‘doorstart’ maken vanwege een gigantische wolkbreuk. Paniek, maar na een kwartiertje cirkelen boven de luchthaven alsnog veilig geland. Zus Edith en nicht Sharda wachtten ons op. De rit van Zanderij naar de Faradaystraat riep allerlei herinneringen in me op. Na de spanning vooraf was er nu de ontspanning van herkenning en thuiskomen. Lilian MacDonald, de verhuurster van het appartement (www.macsapartments.com) had een grote pan moksi alesi klaargemaakt met oker en antroewa op zuur. De koelkast was gevuld met bier, wijn en spullen voor het ontbijt de volgende ochtend. We rolden doodmoe om 21.00 uur l.t. in bed.

Het welkomstboeket van zus en nicht

Eerste samenzijn met Edith, Sharda en Lilian



Djogo (literfles) Parbobier





We tellen de dagen af

De visa zijn gereed, Ingrid en Ton gaan een weekje mee en Sharda telt ook de dagen af. Ik begin een beetje 'Reisefieber' te krijgen. Nog negen dagen te gaan.

23 januari 2011

We hebben onze reis naar Suriname geboekt. Het is de bedoeling dat we vanaf de dag van vertrek tot de dag van terugkeer verslag doen van onze vakantie. Astrids ticket naar Suriname was het afscheidscadeau van het Prins Bernhard Cultuurfonds, waaraan directie en collega's hebben bijgedragen.